Krynica-Zdrój - Historia

Krynicę-Zdrój jako Krzenyczę założył Danek z Miastka w 1547 r. Do czasu pierwszego rozbioru była częścią tzw. Kresu Muszyńskiego należącego do krakowskich biskupów.


Pierwsze oznaki rozwoju miasta można było zaobserwować wraz z odkryciem w XVIIw. leczniczych wartości źródeł mineralnych. Uzdrowisko swój początek wzięło od zbudowanego w 1794r. "Małego domku", w którym od 1804r. rozpoczęły swoją działalność pierwsze zakłady kąpielowe, a od 1807 w zdroju kąpielowym zaczął ordynować pierwszy lekarz.
Największą świetność Krynicy-Zdroju jako uzdrowiska przypisuje się czasom, kiedy swoją działalność (1856r) rozpoczyna Józef Dietl, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dzięki Niemu od 1858r. rozpoczęto stosowanie zdrowotnych kąpieli borowinowych.  Równolegle do tego okresu powstają następujące obiekty: drewniana Pijalnia Główna z deptakiem ,Stare Łazienki Mineralne, Dom Zdrojowy, Stare Łazienki Borowinowe, liczne pensjonaty i Teatr Modrzewiowy.
Wielki wpływ na rozwój uzdrowiska miała wybudowana w 1876r. linia kolejowa do Muszyny, a następnie w 1911r. przedłużona do Krynicy-Zdroju. Sprawiło to, że w końcu wieku XIX Krynica-Zdrój stała się modnym i elitarnym miejscem odpoczynku i pobytu wielu m.in.sławnych Polaków i nie tylko ( J. Matejko, H. Sienkiewicz, A. Grottger, J.I. Kraszewski). W okresie międzywojennym przebywali tu również: L. Solski, H. Modrzejewska, W. Reymont, J. Tuwim, K.I. Gałczyński, J. Kiepura. Krynica-Zdrój znana jest z twórczości malarza prymitywisty Nikifora zwanego Krynickim jak również z festiwali Kiepury, nazwanych tak od J.Kiepury. W 1911 Krynica oprócz kolei zyskuje również prawa miejskie.
Po I wojnie światowej polskie władze przejęły i odrestaurowały część obiektów, wybudowano też  wiele nowych. II wojna światowa i okres okupacji uniemożliwiły rozwój Krynicy. Dopiero po wojnie odbudowa miasta sprawiła, że Krynica-Zdrój stała się ceniony kurortem.

(Źródło: www.krynica-zdroj.pl)