Szlak rowerowy - Szczawnik - Bacówka PTTK na Wierchomlą

Szczawnik - Bacówka PTTK na Wierchomlą
Długość: 6.4 km

Szczególne miejsca:

Bacówka PTTK nad Wierchomlą

Pełna nazwa bacówki nad Wierchomlą brzmi: Bacówka PTTK Nad Wierchomlą im. Stanisława Nowaka. Wcześniej w świadomości turystów funkcjonowały też niezbyt trafne określenia: „bacówka pod Runkiem” bądź „bacówka pod Pustą Wielką”. Bacówka położona jest na wysokości 890 m n.p.m., na pokrytym w większości halami odcinku grzbietu, właśnie pomiędzy Pustą Wielką (1061 m n.p.m.) a Runkiem (1080 m n.p.m.), ponad Wierchomlą Małą. Schronisko powstało w 1978 r., jako kolejny obiekt w sieci bacówek turystyki kwalifikowanej PTTK.
Zobacz więcej:
http://schroniska.pttk.pl/wierchomla/pl/index.html

Dolina Szczawnika

Potok Szczawnik ma swoje źródła na południowych stokach Runka (1080 m n.p.m.) pod głównym grzbietem Pasma Jaworzyny Krynickiej. Jego długość, aż do ujścia do Popradu koło Muszyny, wynosi około 11 km. Górna część doliny, powyżej wsi Szczawnik, rozdziela zalesione zbocza grzbietów: Runek – Pusta Wielka (na zachód) i Bukowa – Kotylniczny Wierch (na wschód). Od północnego krańca wsi Szczawnik (gdzie jest wschodnia część stacji narciarskiej „Dwie doliny”), w górę doliny prowadzi szutrowa droga (zamknięta dla ruchu kołowego, z wyjątkiem posiadających zezwolenia Administracji Lasów Państwowych). Doprowadza ona także do schroniska PTTK Nad Wierchomlą. Około 2 km powyżej parkingu na górnym krańcu Szczawnika, bezpośrednio na wschód od drogi zaczyna się teren rezerwatu przyrody Żebracze.

Rezerwat Żebracze

Rezerwat Żebracze obejmuje obszar o powierzchni 44,67 ha w dolnej części stromego południowo-zachodniego stoku Jaworzynki (Wielkiej Bukowej, 1104 m n.p.m.) w krótkiej dolince bocznego dopływu Szczawnika (otulina rezerwatu ma 149 ha). Ze względu na strome zbocze, rezerwat jest położony na zróżnicowanej wysokości 607–1010 m n.p.m. Całość znajduje się w obrębie leśnictwa Szczawnik (Nadleśnictwo Piwniczna).
Rezerwat Żebracze został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 11 grudnia 1995 r. w celu ochrony naturalnych lasów bukowych o zróżnicowanym składzie gatunkowym, licznych form skałkowych oraz stanowisk rzadkich i chronionych gatunków porostów. W rezerwacie dominuje drzewostan bukowo-jodłowy. Wiele drzew ma około 150 lat. Podobnie jak w całych Beskidach, tak i tu pojawia się powszechna tendencja wypierania jodły przez buka w drzewostanach regla dolnego. Największą powierzchnię zajmuje formacja żyznej buczyny karpackiej Dentario Glandulosae-Fagetum. W runie występuje także objęta ochroną marzanka wonna, a ponadto gajowiec żółty. Oprócz narecznicy i wietlicy, w zespole spotyka się także inne paprocie, jak np. zachyłka oszczepowata i zachyłka trójkątna. W miejscach, gdzie gleby są mniej zasobne w składniki pokarmowe, występuje drzewostan bukowy reprezentujący zespół kwaśnej buczyny Luzulo Nemorosae-Fagetum. Na stoku występują grzędy skalne, które porasta las jodłowy. W jego runie dominuje trzcinnik leśny. Zdecydowanie najmniejszą część powierzchni rezerwatu zajmuje świerk pospolity z domieszką modrzewia europejskiego. W drzewostanie tym zupełnie nie występuje piętro runa, wyjątkowo spotykamy borówkę czarną i pojedyncze gatunki roślin charakterystyczne dla lasów bukowych – dowód, iż pierwotnie występowała tu buczyna karpacka. Sporadycznie można spotkać jaworzynę górską oraz brzosty, czyli wiązy górskie. Wzdłuż potoków rozwija się zbiorowisko roślin z udziałem lepiężnika białego, żywokostu sercowatego i miesiącznicy trwałej.
W górnej części potoku płynącego wzdłuż południowej granicy rezerwatu występuje ubogie zbiorowisko łąkowe. Z wielu roślin chronionych występujących w rezerwacie, na szczególną uwagę zasługują gnieźnik leśny, podkolan zielonawy, parzydło leśne, paprotnik kolczasty i miesiącznica trwała. W porównaniu do silnie zdewastowanych i odmłodzonych drzewostanów w otoczeniu, las ten stanowi dobrze zachowany starodrzew dawnej puszczy karpackiej. Krajobrazowym walorem są też liczne wychodnie skalne, jary źródliskowe i wąwozy.
W miejscu, gdzie granica rezerwatu dochodzi do drogi w dolinie Szczawnika, ustawiono tablice z informacjami o rezerwacie i regulamin zachowania turysty w formie piktogramów (głównie zakazy).


(Źródło: http://www.malopolska.szlaki.pttk.pl/szlaki/opis_szlaku/7453)