Szlak turystyczny - Tylicz - Krynica-Zdrój

Tylicz - Krynica-Zdrój
Długość: 5 km

Szczególne miejsca:

Huzary

Masywny i rozłożysty szczyt Huzary (864 m n.p.m.) znajduje się na południowym krańcu grzbietu Hawrylakówki (pomiędzy Krynicą a doliną Mochnaczki). Wierzchołek i wszystkie stoki Huzarów są całkowicie zalesione. Huzary dawniej miały nazwę Czerteż. Obecna nazwa szczytu wywodzona jest od tego, że na jego stokach podobno odbyli potyczkę konfederaci barscy. Przed II wojną światową znaleziono tutaj granat armatni z XVIII w. i szablę, na której wyryty był łaciński napis i data 1747. Huzary są popularnym miejscem spacerów kuracjuszy i turystów z Krynicy. Prowadzi tu ze zdroju wiele znakowanych szlaków turystycznych. Pod szczytem jest duży węzeł szlaków, na którym krzyżują się aż cztery szlaki: czerwony, zielony, żółty i czarny. Można nimi tu dojść z centrum Krynicy, z Góry Parkowej i przełęczy Roma, z przełęczy Huta przez Hawrylakówkę, z Mochnaczki Niżnej i z Tylicza.

Tylicz

Dość duża wieś letniskowa Tylicz (ponad 2 tysiące mieszkańców) położona jest na południowo-wschodnich krańcach Beskidu Sądeckiego, w niewielkiej kotlince u zbiegu potoków Muszynka i Mochnaczka. Dawniej Tylicz był dawniej miasteczkiem.
Osada powstała w XIII w., przy szlaku handlowym na Węgry (przez Bardiów). W 1363 r. Kazimierz Wielki nadał jej prawa miejskie i nazwę Miastko. Ufundował też kościół oraz zainicjował budowę murów obronnych. Miasto posiadało prawo składu oraz sąd (zachowały się nazwy wzgórz nad miastem: „Szubienica” i „Łaska”). W 1391 r. Władysław Jagiełło nadał miasto biskupom krakowskim. Pozostawało ono w ich władaniu (w ramach tzw. Państwa Muszyńskiego) aż do 1783 r., kiedy to nastąpiła kasacja dóbr kościelnych przez władze austriackie. W XVI w. zaczęła napływać ludność wołosko-ruska (późniejsi Łemkowie). Po okresie upadku miasta, z początkiem XVII w. biskup krakowski nadał mu ponownie prawa miejskie, herb i liczne przywileje. Od tej pory utrwaliła się nowa nazwa – Tylicz. Wtedy też powstał nowy drewniany kościół, a osiadli tu Łemkowie wybudowali cerkiew. W 1770 r. w pobliżu Tylicza (na zboczach góry Jawor) stacjonowali konfederaci barscy pod dowództwem Kazimierza Pułaskiego.
Po II wojnie światowej z Tylicza wysiedlono ludność łemkowską, przestał też funkcjonować trakt na Słowację przez pobliską Przełęcz Tylicką (683 m n.p.m.). Nastąpiło znaczne zmniejszenie liczby mieszkańców, upadek znaczenia handlowego i w konsekwencji utrata praw miejskich. Tylicz zaczął się natomiast rozwijać jako miejscowość letniskowa i turystyczna (wykorzystując m.in. atrakcyjne położenie i bliskość Krynicy).
W Tyliczu zachował się, po części średniowieczny, miejski układ urbanistyczny z wyraźnym rynkiem. Przy nim stoi drewniany kościół pw. św. Piotra i Pawła z 1612 r.

 

(Źródło: http://www.malopolska.szlaki.pttk.pl/szlaki/opis_szlaku/7358)